تارنمای اعضای نهاد مقام معظم رهبری در دانشکده کشاورزی و دامپزشکی شیراز

میلاد امام هادی

یکشنبه 30 آبان 1389 16:25

نویسنده : نهاد رهبری
ارسال شده در: ائمه ،

میلاد سرار نور امام علی النقی الهادی(علیه السلام)بر تمامی دوستداران حضرتش مبارک باد

شناس نامه مبارک

امام هادی علیه السلام ، شاخه ای برومند از شجره نبوت و شاخساری بالنده از درخت پرشاخ و برگ امامت است که خداوند به وسیله او و پدران بزرگوارش، کلمه توحید را برافراشت. بنا بر قول مشهور، دهمین پیشوای شیعیان، در نیمه ذیحجه سال 212 هجری قمری در «صریّا» به دنیا آمد. نام مبارکش، علی؛ کنیه اش، ابوالحسن؛ لقب هایش، نجیب، مرتضی، عالم، فقیه، ناصح، امین، مؤتَمَن، طیّب و مشهورتر از همه، هادی و نقی است. پدر آن گرامی، پیشوای نهم، حضرت امام جواد علیه السلام و مادرش، بانوی گران قدر و بافضیلتی به نام سمانه مغربیه است. قدر و منزلت این بانوی گرامی به اندازه ای بود که امام هادی علیه السلام درباره اش فرمود: «مادرم، عارف به حق و اهل بهشت است. شیطان سرکش به او نزدیک نمی شود و خداوند نگهبان اوست».

محیط رشد

امام دهم در خانه و محیطی چشم به جهان گشود که فضای آن آکنده از عطر دل انگیز دانش، معنویت، تقوا، اخلاص و بندگی خدا بود و هر لحظه و روزی از زندگی آن حضرت،

شناس نامه مبارک

امام هادی علیه السلام ، شاخه ای برومند از شجره نبوت و شاخساری بالنده از درخت پرشاخ و برگ امامت است که خداوند به وسیله او و پدران بزرگوارش، کلمه توحید را برافراشت. بنا بر قول مشهور، دهمین پیشوای شیعیان، در نیمه ذیحجه سال 212 هجری قمری در «صریّا» به دنیا آمد. نام مبارکش، علی؛ کنیه اش، ابوالحسن؛ لقب هایش، نجیب، مرتضی، عالم، فقیه، ناصح، امین، مؤتَمَن، طیّب و مشهورتر از همه، هادی و نقی است. پدر آن گرامی، پیشوای نهم، حضرت امام جواد علیه السلام و مادرش، بانوی گران قدر و بافضیلتی به نام سمانه مغربیه است. قدر و منزلت این بانوی گرامی به اندازه ای بود که امام هادی علیه السلام درباره اش فرمود: «مادرم، عارف به حق و اهل بهشت است. شیطان سرکش به او نزدیک نمی شود و خداوند نگهبان اوست».

محیط رشد

امام دهم در خانه و محیطی چشم به جهان گشود که فضای آن آکنده از عطر دل انگیز دانش، معنویت، تقوا، اخلاص و بندگی خدا بود و هر لحظه و روزی از زندگی آن حضرت، در دامان مادر پاک دامن و مهربان و مکتب سازنده و تربیتیِ پدر بزرگوارش می گذشت. از این رو، دریچه هایی از دانش و معرفت و کمال بر رویش باز می شد و فضای خانه دلش را فروغی تازه می بخشید. محیط پرورشی امام هادی علیه السلام از نظر سیاسی و فرهنگی از ویژگی خاصی برخوردار بود. از یک سو، شاهد تلاش های مداوم علمی و فرهنگی پدر ارجمندش به منظور تثبیت پایه های امامت بود و از سوی دیگر، می دید که دستگاه خلافت می کوشد ارتباط امام نهم را با پایگاه های مردمی قطع کند.

امامت و رهبری

امام هادی علیه السلام پس از شهادت پدر گرامی اش، حضرت جوادالائمه علیه السلام ، در هشت سالگی بر مسند امامت قرار گرفت. این، خود، از روشن ترین کرامت ها و معجزه ها است؛ زیرا که عهده دار شدن چنین مقام و مسئولیت مهمی در دوران کودکی مگر به خواست و تأیید خداوند متعالی ممکن نیست. پس در سایه ارتباط با عصمت و علم و قدرت ربوبی است که کودک خردسالی می تواند این مقام را به دست گیرد و به تمامی پرسش ها و شبهه ها پاسخ صحیح دهد و در مشکلات و مسیرهای پرفراز و نشیب دنیا، رهبر مردم باشد.

رفع شبهه

پیشوایان الهی به خواست خداوند در راستای اعتلای دین حق، از تربیت های خاصی برخوردار می گردند، به گونه ای که شایستگی آن را می یابند در دوران خردسالی، دارای ارزش ها و کمالات در سطح عالی گردند که در افراد عادی چنین چیزی ممکن نیست. خداوندی که توانایی هایش نامحدود است، چه مانعی دارد به دلیل اهداف مهم تر، به کودکی خردسال، شایستگی امامت بدهد؛ چنان که دلایل استوار و نشانه های امامت و معجزه هایی که از امام هادی علیه السلام در همان دوران خردسالی نمایان گشت، نشان دهنده آن بود که مورد لطف خاص خداوندی قرار گرفته است؛ همانند سلیمان و عیسی و یحیی علیهم السلام که در دوران کودکی به مقام پیامبری رسیدند.

ویژگی های اخلاقی

امام هادی علیه السلام ، نمونه انسان کامل و مجموعه سترگی از اخلاق اسلامی بود. ابن شهرآشوب درباره حضرت می نویسد: «امام هادی علیه السلام ، خوش خوترین و راست گوترینِ مردم بود. کسی که او را از نزدیک می دید، خوش برخوردترین انسان ها را دیده، و اگر آوازه اش را از دور می شنید، وصف کامل ترین فرد را شنیده بود. هرگاه در حضور او خاموش بودی، هیبت و شکوهش تو را فرا می گرفت و هرگاه اراده گفتار می کردی، بزرگی و بزرگواری اش بر تو پرده درمی انداخت. او از دودمان رسالت و امامت، میراث دار جانشینی و خلافت، شاخساری از درخت پربرگ و بار نبوت و میوه سرسبد درخت رسالت بود».

انس با معبود

پیشوایان معصوم علیه السلام در بالاترین درجه مقام شناخت حق تعالی قرار داشتند و همین درک و بینش عمیق، موجب ارتباط و انس همیشگی آنان با خداوند می گردید. امام هادی علیه السلام همچون نیاکان پاکش، برتر از همگان بود و آن گونه که سزاوار مقامش بود، بیش از همه معاصران خود به عبادت و تهجّد می پرداخت. قطب راوندی در این زمینه می گوید: «حضرت علی بن محمد هادی علیه السلام مانند پدران بزرگوارش با فرا رسیدن شب، رو به قبله می کرد و به عبادت می پرداخت و لحظه ای از عبادت دست نمی کشید».

بخشش

بخشندگی و سخاوتمندی با جان و روح اهل بیت علیهم السلام آمیخته است و آن بزرگواران همواره با بخشش های خود، موجب شگفتی دیگران می شدند. گاه سخاوتمندی آنان به قدری بود که شگفتی همگان را بر می انگیخت. در این زمینه، در توصیف امام هادی علیه السلام آمده است: «انفاق آن حضرت به قدری بود که جز پادشاهان، کسی توانایی انجام آن را نداشت و مقدار بخشش های ایشان تا آن زمان از کسی دیده نشده بود و در اندیشه ها جای نمی گرفت».

سخت کوشی

دهمین سپهر نورانی امامت، حضرت امام هادی علیه السلام ، با دوری از خود برتربینی و امیال نفسانی، برای تأمین نیازهای خود و خانواده اش سخت تلاش می کرد و به کشاورزی می پرداخت. علی بن حمزه می گوید: «امام هادی علیه السلام را دیدم که در زمین خود مشغول کار و تلاش است، به گونه ای که بدن مبارک ایشان غرق عرق شده بود. عرض کردم: فدایت شوم دیگران کجایند که به جای شما کار کنند و نگذارند شما زحمت بکشید؟ امام هادی علیه السلام فرمود: ای علی! آن کس که بهتر از من و پدرم بود، در زمین خود کار کرد. عرض کردم: آن کس که بود؟ فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله و امیرمؤمنان علی علیه السلام و همه پدرانم با دست خود کار می کردند. کار کردن، شیوه پیامبران، رسولان و انسان های شایسته است».

پرتوی از کلام نور

جایگاه اطاعت پروردگار

دوری از راه راست و پیمودن طریق خطا و گمراهی، پیوسته با ترس و تشویق همراه است. آن که به اطاعت و فرمانبرداری پروردگار می پردازد، افزون بر داشتن روحی قوی و سالم، چون راه راستی و درستی را می پیماید، تشویش خاطر و اضطراب ندارد و خشم و غضب مردم هم در برابر خشم الهی برای او مهم نیست. برای چنین شخصی، رضایت خداوند، محور تمام برنامه ها و رفتارهاست. امام هادی علیه السلام در این باره می فرماید: «هر آن کس که طاعت و فرمانبرداری پروردگار را در پیش گیرد، هرگز از غضب و خشم مخلوق، هراسی به دل خود راه نمی دهد و هر کس خالق را به خشم آورد، یقین کند که به غضب پروردگار دچار می شود».

پاکیزگی

دهمین ستاره تابناک آسمان امامت و ولایت، مسلمانان را به پاکیزگی و آراستگی فرا می خواند و می فرماید: «خداوند، زیبایی و آراستگی را دوست دارد و آلودگی و آشفتگی را برای مؤمن نمی پسندد. خداوند دوست دارد اثر نعمت خود را بر بنده اش ببیند و او باید جلوه های عطای خدایی را نشان دهد.» پرسیده شد: اثر نعمت چگونه ظاهر می شود؟ حضرت فرمود: «لباس خود را پاکیزه نگه دارد، خود را خوش بو کند و خانه اش را نیکو بدارد».

نحسی ایّام

دین اسلام با تمام عادت ها و سنت های جاهلی، از جمله اعتقاد به شومی و نحسی بعضی از روزها به نبرد برخاست و آشکارا اعلام کرد روزها در بد و نیک انسان نقشی ندارند. آنها نه سودی می رسانند و نه موجب زیانی می شوند و تمامی حوادث، بر اساس سنت های تغییرناپذیر هستی جریان دارد و سررشته تمام رویدادهای جهان به دست خداوند متعال است. امام هادی علیه السلام به یکی از یاران خویش فرمود: «به راه خطا مرو و روزها را در احکام الهی مؤثر ندان و نقشی به عهده آنها مگذار». بر اساس فرمایش امام، رفتار و گزینش های آدمی است که مسیر تیره بختی یا سعادت او را رقم می زند و در این اندیشه، روزها را تقصیری نیست.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 30 آبان 1389 16:42



شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic